Prosecco

2012 is alweer een paar weken onderweg en ondertussen zijn we wel hersteld van de oudejaarsavond feesten. Gezellig bij elkaar op bezoek, de vers gebakken oliebollen keuren en lachen om Youp.

De titel doet een wat vreemd fenomeen vermoeden wat moeilijk leuk kan zijn. Toch was dat het wél. We hebben het hier over Sparkling Italy.

Vroeger, toen alles nog was zoals het hoorde, dronk niemand belletjeswijn, want dat mocht niet van God. Alleen de Rijke Mensen, die dronken champagne. Maar die waren toch al zondig, anders waren ze niet zo rijk geworden. Slechts op verjaardagen werd er wel eens Zoete Spaanse geschonken, en, later in de jaren zestig, in kunstenaarskringen, waar wel meer niet deugde, ruig rood dat de maagwand schuurde en katers gaf in het schelle ochtendlicht.

Leuk hoor, Prosecco. Maar heel vaak ook niet. Suf. Vermoeid. Smaakt lauw terwijl hij koud is. Laten we nou eens eerlijk zijn: wat is het succes van Prosecco? Zijn goedkoopte. Het is een fles die in de verte iets wegheeft van champagne en toch maar zes euro kost! Of vijf, of vier.