Een van de voordelen van de feestmaand - want dat schijnt het te zijn - is dat je je bijna ongelimiteerd kunt wagen aan de meest copieuze maaltijden en wijnen. Maar dat heeft wel z'n prijs.

Wat je van dichtbij haalt, is lekker.

Aten we een paar jaar geleden nog lustig krokodil, gnoe en ratelslang om onze honger naar nieuw en spannend te stillen, vandaag de dag is het juist bon ton om culinair te grasduinen tussen 's Hollands waterplas en griend op strooptocht naar vertrouwde lokale producten. Zo koesteren we de Slowfood-gedachte met betrekking tot het behoud van culinair erfgoed.

Als je, zoals ik, visueel bent ingesteld, dan loop je kans dat je door dit thema een beetje de draad kwijt raakt.

Ik zie allerlei zinneprikkelende fantoombeelden. Vrouwen en wijn roepen bij mij de associatie op van parttime werkende vrouwen in praatgroepjes, die onder het motto 'dat hebben we wel verdiend' een kloek glas trendy wijn, of twee, achterover slaan.

Onderwerp: verleidelijke wijn
Inspiratie: nul
Deadline: reeds overschreden

Haast is geboden, maar haast is zelden een goede vriend. Ik ben niet bij machte om me hier op laffe wijze vanaf te maken. Daarom zoek ik naarstig naar een lichtpuntje dat voor inspiratie kan zorgen om over dit onderwerp toch een column van de 250 woorden te kunnen schrijven. Gelukkig, ik ben al op 65 aanbeland.
 

Denk ik aan studentenwijn, dan krijg ik visioenen van platgetrapte tetraverpakkingen, de vlekken zijn over het vinyl uitgesmeerd.

De pakken liggen tussen de krakende kruimels van de tijgernootjes. Gelukkig bestaat tegenwoordig een aparte afvalcontainer voor tetraverpakkingen. Ik vermoed dat ze in de buurt van de studentenhuizen een dankbare klant hebben gevonden. Op het morsige aanrecht zijn literflessen te ontwaren met Tsjechische teksten die het ergste doen vermoeden: veel zoete alcohol voor weinig euro's.

Van de keurig door het Nibud gecategoriseerde Jan Modaal tot en met de zes maal modale consument; allemaal drinken we wel eens wijn.

De een wat frequenter dan de ander, sommigen met een voorkeur voor een etiket met een klinkende naam, anderen neigen naar zoet of strak in Tetrapak. Tot zover het vooroordeel over budgetwijn waaraan ik me bijna vanzelfsprekend en ongegeneerd schuldig maak.

Het thema Casablanca geeft de geest ruim de gelegenheid om uit de fles te komen. Als het niet over wijn zou gaan, denk je mogelijk (of het is mijn perverse geest) aan een fout geëngageerd vakantiepark, een besmuikt huis van goedkoop plezier of aan een oude hit van Imca Marina. In ieder geval niet iets om direct van in een hilarische stemming te geraken...

Nederland - Duitsland, het is me wat, ieder jaar met voetballen balen we weer, of in ieder geval eens in de vijf jaar. Ik hou het niet zo bij met dat voetballen en oranjegevoel. En zolang we in het volkslied nog allerlei Duitsche proza hebben, moet je niet bij mij aankomen met die ‘40-‘45 grapjes.

Bovendien mag je daar bij onze buren gewoon lekker harder rijden en zijn er aanzienlijk minder van die zielige file-tjes; zo, dat is er ook maar uit.