Beetje vies is lekker

Aan wijn moet je ruiken. Uitgebreid, zonder je door van alles af te laten leiden. Want de unieke, heerlijke, verleidelijke, spannende en verrukkelijke smaak van wijn hangt bijna helemaal af van de geur van de wijn. Je proeft alleen maar zoet, zuur en bitter, maar je neus kan veel meer nuances waarnemen. En die geuren zijn niet altijd lekker…

Zweet, poep, boerderij
Sommige wijn ruikt naar zweet, sommige wijn ruikt naar poep. Soms ruikt wijn naar nat wasgoed of naar kinderboerderij. Allemaal geen geuren die je direct doen watertanden, maar stuk voor stuk wijnen waar ik graag aan snuffel. Neem nou zo’n heerlijke groene, frisse sauvignon blanc, bijvoorbeeld die van Elgin Vintners. Daar herken ik moeiteloos kattenpis in. En een mooie Grangehurst pinotage heeft echt een wilde beestenlucht, van paardenzadel en stinkende stal. Zálig!

Snuffelen maar
Wat we vies of lekker noemen, het hangt er helemaal van af. Parfummakers weten het al eeuwen: in de mooiste parfums moet een klein beetje viezigheid zitten. En wie ruikt er niet eventjes aan het slaapshirt van zijn geliefde, om die vertrouwde geur op te snuiven? Wie geniet er niet van die unieke lucht van je eigen huis? Het is meestal een blend van centrale verwarming, kattenvoer, vloerbedekking en de pasta van gisteravond, stuk voor stuk geen geuren die warme gevoelens oproepen. Maar bij elkaar ruikt het naar thuis. Er zijn zelfs mensen die stiekem genieten van hun eigen scheet (geef maar toe!).

Bah! Kurk!
Koeienstal of kattenpis, ik vind vies een beetje lekker. Maar één lucht staat me helemaal niet aan. Ik ruik het direct: schimmelig behang, blauwe sinaasappels en putlucht. Een wijn met kurk! Bah!