Chateau Giraud 1999

In de tijd waarin ik nog serieus bergen beklom was het boek dat onder mijn kussen lag van een Oostenrijker met daarin alle 4000 ers die je ooit in je leven beklommen moest hebben in de Alpen. Nu vele jaren verder en enige kilo’s zwaarder is dat boek al enige tijd “1001 Wines” die je volgens de schrijver Neil Beckett gedronken moet hebben voor je dood bent. Makkelijker geschreven dan gedaan. Samen met mijn wijnmaatje hebben we de spelregels wat aangepast, anders zouden we te snel het boek uit hebben en dat zou zonde zijn, want er is nog veel meer leuks te proeven. Dus alleen wijnen die we samen drinken tellen mee, maar ze mogen wel uit een ander jaar zijn. Dat geeft mij de kans om in een van de vele proefgroepen waar ik nogal eens uithang wijnen voor te proeven die dus nog niet meetellen. En zeg nou zelf, voor een goed oordeel moet je bijzondere wijnen dus ook vaker proeven.

Proefgroepen
Zo toog ik onlangs naar een voor mij nieuwe proefgroep. De 1e keer was ik een zogenaamde vervanger (op voorspraak van een echt lid, maar nog geen serieuze kandidaat), maar ter plekke bleek alras dat de helft mij al kende van andere proefgroepen, assortimentsproeverijen of zelfs van wijnopleidingen die ik wel gevolgd, maar zonder diploma afgesloten had. Die avond werd ik meteen al vanwege mijn reputatie (gezelligheid?) ingelijfd. Avond twee met als thema mooi zoet luisterde ik op met een inbreng van een vendange tardive uit 1994, gewurztraminer, van Loberger. Geen slechte keus zoals ik uit het gemompel en de beschrijvingen mocht concluderen. Nu is het lastige dat bij dit soort proefgroepen niet altijd de eerbiedwaardige stilte in acht wordt genomen die nodig kan zijn bij het zelf beoordelen van de wijn. In mijn oudste proefgroep, die al zeker 12 jaar bestaat, is dat al langer het probleem, want als iemand roept “paprika” dan proeven de meesten meteen paprika. Zo ook deze avond. De fles was nog niet voorbij de 2e liefhebber of er riep al iemand dat de wijn niet goed was. Als een lopend vuurtje ging die boodschap mee en een deel van de tafel besloot al niet meer om zelfs maar een drupje in te schenken. Hadden ze dat nu maar wel gedaan! Het bleek de Chateau Guiraud die aan het einde van de avond gewoon met me mee naar huis ging, omdat niemand dit restant nog durfde te beroeren. 

Wijnbeklimmingen
Thuis die avond nog met mijn partner nagenoten en de volgende dag nog meer.
Wat was er nu aan de hand? Als in een proefgroep ervaren proevers zitten wordt dat oordeel nogal eens zonder eigen mening overgenomen. Maar hoeveel ervaring heeft de doorsnee wijndrinker met Sauternes, laat staan met een premier cru? En wie herkent dan de typische, misschien wat rokerige, licht oxidatieve stijl die de Guiraud anders maakt, meer laatgeplukte sauvignon, waardoor minder frisheid. Ik heb gelukkig extra kunnen oefenen, waardoor mijn poging om de Guiraud 2005 toe te voegen aan succesvolle wijnbeklimmingen nu al een anekdote heeft opgeleverd!