DRC

Jarenlang keek ik als wijnverkoper tegen een gesloten, intrigerende kist aan bij Wijnkoperij de Witte Os in Zeist. Het was een kist voor twaalf flessen met de tekst ‘Société Civile du Domaine de la Romanée Conti’. De kist herbergde een mix van wijnen, zoals Echezeaux, Grands Echezeaux, La Tâche, Richebourg en Romanée Saint Vivant. Maar ook één enkele fles Romanée Conti. De krent in de pap, want daar worden jaarlijks maar 6.000 flessen van gemaakt. Vanwege de minuscule productie dus deze vorm van koppelverkoop; een ontzettend ordinair woord trouwens, in de buurt van zo’n wijn. 

Op de kist in kwestie stond het jaartal 1989; ook in de Bourgogne een heel goed jaar. In slechte jaren verschijnt er sowieso geen DRC [Déé-Ar-Céé], zoals pooierige wijnmakelaars Domaine de la Romanée Conti soepel afkorten.

Zeven jaar na de oogst van de mooie serie wijnen, streek ik voor langere tijd neer in Singapore, een groot land in een kleine verpakking. Het ging de ijverige Singaporezen destijds voor de wind. En dit resulteerde ter plekke in een enorme belangstelling voor westerse luxe-artikelen, zoals Duitse automobielen, Zwitserse horloges en Franse wijnen. Liefst Bordeaux Grand Cru of fraaie Bourgognes. DRC! Ik dacht aan de kist waar ik vier jaar lang tegenaan keek.

Eerst vond ik een koper, toen liet ik de kist voorzichtig invliegen. Na een dikke week arriveerde de legendarische wijn. Heelhuids, zonder doorgelekte DRC-vlekken op het hout. Samen met de koper opende ik de houten verpakking; op zijn verzoek. Hij wilde bij thuiskomst niet twaalf flessen als Über Bourgogne vermomde Canei aantreffen. Zeker niet als je rood bestelt. Tussen de turbulentiebestendige houtwolpampers voldeed alles aan de verwachting.

De kist kocht ik aan voor 1.500 gulden en deed ik van de hand voor 3.000 Singapore Dollar, omgerekend 4.000 gulden. Ruimschoots terug in Nederland, heb ik onlangs – in een masochistische bui – ‘DRC mixed case 1989’ gegoogled. Het resultaat was een klap met vlakke hand in mijn gezicht. Geschatte waarde: 20.000 euro. 

Had ik de wijn destijds maar zelf gehouden en pas nu verkocht. Of liever nog: in goed gezelschap leeggedronken, op een treurige, regenachtige zomerdag in Ziekenfondsland. De afgelopen maand augustus was er mee opgevrolijkt. Ik hoop nu vooral dat de legendarische kist, liefst kort geleden, plechtig is geplunderd door ware liefhebbers. En niet is weggetikt in een duistere karaokelounge, gemixt met Red Bull. Wie Azië kent, deelt mijn angst.