Een lekkere kachelwijn

Nog steeds kan ik er intens van genieten. In het weekend en zelfs op een doordeweekse avond. Van een vuurtje stoken in de kachel. Een beetje heb ik het wel in me, spelen met vuur. Maar in iedereen zit volgens mij een pyromaantje, groot of klein. Het blijft namelijk leuk, vuurtje stoken. Vroeger was het een kampvuur waar je dan net iets te dicht met je kaplaarzen bij stond, met als gevolg dat je wel hele warme voeten kreeg en de zolen een beetje vervormden. Had ik thuis wat uit te leggen, hoewel, de rookgeur in m’n kleren zei genoeg. Maar eigenlijk hoort voor mij die geur van vuurtjes stoken bij Frankrijk. Het hoort er daar gewoon bij, net als wijn en kaas. De zo herkenbare rookgeur die je in alle dorpjes van Frankrijk tegenkomt en die ik dan heel diep kan inhaleren. Het is voor mij zo oer-Frans.

Nu kan ik in mijn appartement met houten vloeren niet zomaar vuurtjes stoken. Daar moet ik het doen met een kachel – niet zomaar een kachel, maar zo’n moderne, strakke gietijzeren convectorkachel. Ik kan er zelfs op koken. Prettig idee voor als het gasfornuis uitvalt. Dat ik al mijn hout naar boven moet slepen, neem ik maar op de koop toe.

En voor zo’n stookavondje had ik laatst een prima wijn gevonden. Eens in de zoveel tijd stel ik bij de grootgrutter een proefdoos samen, om wat nieuws uit te proberen. Een mix van oud en nieuw. Een van m’n favorieten uit die doos was Château de Caraguilhes, voor mij een echte kachelwijn. Stevig, volle smaak en karakter. Niet zo’n slobber Corbières, maar een Corbières die er mag zijn. Bovendien bio! Gemaakt van carignan, grenache noir en syrah. Rond de vijf, zes euro denk ik dat 'ie was bij AH, het bonnetje heb ik niet bewaard. Wel nog een volle doos gekocht.