Jeanne d’Arc van de Kaap

Wat bezielt een 79-jarige om haar sprookjesachtige droomkasteel in Pauillac, met buren als Lafite en Mouton, te verkopen, een ticket te boeken naar Zuid-Afrika en daar een boerderij te kopen met fruitteelt aan de rand van Stellenbosch? Wat bezielt een bejaarde vrouw met de zorg voor kinderen en kleinkinderen, om haar vermogen te investeren in een politiek toch twijfelachtig land als Zuid-Afrika?

Grande dame
May Elaine de Lencquesaing, de grande dame van Pichon Longueville Comtesse de Lalande deed het allemaal in 2003. Ze kocht het perceel naast Rustenberg en veranderde een wildernis in een van de meest fenomenale wijnbedrijven in Zuid-Afrika. In minder dan zeven jaar werden de fruitbomen gerooid, de heuvels van alle wildgroei ontdaan, terrassen aangelegd, een mini-vallei gecreëerd die zijn weerga niet kent en een wijnkelder neergezet die behoort tot de allerbeste ter wereld.

Genelly zomaar verkocht
Hoe ik dat weet? In 2003 deed ik een oogst bij Rustenberg. Op een gegeven moment was Simon Barlow (de eigenaar van Rustenberg) in de kelder en sprak met Adie Badenhorst, de toenmalige hoofd wijnmaker. Hij sprak zijn ongeloof uit over het feit dat de buren hun domein Glenelly zomaar aan mevrouw De Lencquesaing hadden verkocht. Daags daarop bezocht May Elaine de Lencquesaing Rustenberg en werd met alle egards ontvangen. Ze maakte grote indruk op iedereen.
Op een onbewaakt ogenblik waagde assistent-wijnmaker Luke O’cuinnegain het om madame een vraag te stellen. Hij vroeg haar of ze voor Glenelly al een wijnmaker had. The rest is history, zoals men dat zegt. Luke werd wijnmaker van Glenelly, jaren voordat het domein als wijnbedrijf bekend zou worden. Luke stond aan de basis van alle tekeningen en kon de wijnkelder indelen zoals hij dat graag zou willen. Vanaf de allereerste bouwtekening, stel je dat eens voor.

Gedreven en 84 lentes
In de afgelopen zeven jaar ben ik elk jaar naar Glenelly geweest, heb de bouw met eigen ogen gade geslagen. Vorig jaar liep ik met May Elaine de Lencquesaing (inmiddels 84 lentes jong) de heuvel op tegenover de kelder. Soms moest ik even wachten om haar op adem te laten komen, maar ze praatte honderduit. Wat een gedrevenheid.
"Ik heb vertrouwen in Zuid-Afrika," sprak ze. "Het is het mooiste wijnland ter wereld, met fenomenale terroirs, de aardigste mensen en een grote toekomst. En ik zal er deelgenoot van zijn."

Geloofwaardigheid op leeftijd
Ik weet niet hoelang mevr de Lecquesaing nog bij ons zal zijn; misschien vijf jaar, wellicht tien jaar of nog langer. Maar de geloofwaardigheid die zij aan Zuid-Afrika geeft door op haar leeftijd zoveel geld in het land te investeren, wetende dat het generaties gaat duren om het te recupereren, is op zijn minst symbolisch. Daarom is zij mijn held, een soort Jeanne d’Arc van de Kaap.