Kippenvel van Elzas-wijn

Ik dronk afgelopen weer eens de Cuvée Frédéric Emile Riesling van Trimbach uit de Elzas. En ik krijg er weer kippenvel van. De wijn heeft alles: lengte, het grootse karakter van riesling, complexiteit, en mineraliteit.

Goût du terroir
Ik heb mijn hoofd erover gebogen hoe ik het begrip mineraliteit in wijn uit kan leggen voordat iedereen de kamer heeft verlaten, of naar de volgende website is gegaan. De Fransen hebben het vaak over 'le goût du terroir', dat refereert aan de smaak van de bodem, maar dat voor mij veel meer omvat. De smaak van de bodem is weliswaar verbonden met de identiteit van de wijn, en misschien wel de belangrijkste reden waarom dat de riesling van de ene wijngaard in de Elzas weer zoveel anders smaakt dan die van een andere wijngaard, ook al liggen die soms op slechts steenworp afstand van elkaar. Maar dat staat los van mineraliteit.

Trimbach Cuvée Frédéric Emile
Wat is er dan mineraal aan een wijn? Wijngaardbodems zitten vol met mineralen zoals stikstof, kalium, fosfor, magnesium en zink. En des te dieper de bodem, des te meer mineralen de wortels kunnen opnemen. Al heeft nog nooit iemand kunnen bewijzen dat wijnen letterlijk smaken naar de bodems waaruit ze zijn voortgekomen. Feit is dat de wortels in de Elzas dieper gaan dan in welk ander wijngebied ook om het water te vinden om te overleven. Waar het ook vandaan komt, mineraliteit is iets dat ik vaak aantref in wijnen uit de Elzas, met name riesling. In plaats om het hier proberen uit te leggen, raad ik u aan in de komende decembermaand een Cuvée Frédéric Emile van Trimbach aan te schaffen en het zelf vast te stellen. Weet u ook meteen waarom ik er kippenvel van krijg.