Leven als wijngod in Frankrijk

Tijdens familiefeestjes en sociale gelegenheden komt hij nog vaak voorbij, die eeuwige vraag; 'Wat doen jullie dan precies op dat wijnchateau?'. Nog erger: 'Die druiven groeien toch vanzelf?'. Mijn standaardreactie is meestal dat ik tot september vooral Sudoku's oplos en dan even de flessen van de struiken ga plukken... Natuurlijk is er niets dat ik in dit leven liever zou doen dan zorgen voor mijn teerbeminde druivenrankjes. Maar hoe leuk het ook zou zijn; ze groeien niet vanzelf en dus voel ik me over het algemeen eerder de tuinman van God in Frankrijk!

In het leven van een vigneron (tenminste als je zo'n controlfreak bent die alles zelf wil doen), is er altijd weer een race tegen de klok gaande. Het is altijd weer een uitdaging om alles op tijd af te krijgen. Van de snoei, die plaatsvindt zodra de ranken aan hun 'winterslaap' beginnen, tot het weghalen van overtollige bladeren zodat mijn druifjes maar genoeg zonlicht krijgen.

Als je je realiseert dat er in onze wijngaard gemiddeld 7000 ranken op 1 hectare staan en dat je elk struikje toch minimaal 8 keer per jaar persoonlijke aandacht geeft (lees: snoeien,meermaals opbinden, vendange verte,...), wordt het al redelijk snel duidelijk dat ik geen tijd heb om veel kruiswoordraadsels op te lossen! Toch maakt nu juist al die geïnvesteerde tijd en moeite het beroep zo enorm dankbaar. Wanneer in oktober de oogst binnenkomt en het werk in de Chai (wijnmakerij) even prioriteit krijgt, kun je al aan de druiven zien én proeven dat de inspanningen van het voorbije jaar de moeite waard zijn geweest. Terwijl je je gemangelde rug nog een laatste keer strekt alvorens weer verder te gaan met sorteren, voel je je toch werkelijk even als God in Frankrijk! Tot net na de oogst, wanneer een liefhebbend familielid informeert of je een fijne zomer hebt gehad en enigszins meesmuilend aangeeft dat HIJ wél de hele zomer hard heeft gewerkt!