Pleister op de wonde

Het leven is kort. En niet alleen kort, maar vaak ook verschrikkelijk. En daar heb je niet eens plagen, oorlogen, natuurrampen of hongersnood voor nodig. Het gewone leven van alledag voldoet reeds.

Neem nu mijn leven. Ik woon in een vinex-wijk. Ik doe de administratie voor een middelgroot bedrijf. Een bedrijf dat middelgroot is geworden in gordijnrails. Ik heb, net als iedereen, een matig tot slecht huwelijk. Maar ik blijf. Vanwege mijn twee jonge kinderen, de dubbele hypotheek en de angst om alleen te zijn.
Het is maandagochtend. Het regent, zoals dat op maandagochtenden betamelijk is. Ik baan mij een weg door kniehoog kinderspeelgoed naar de voordeur en stapt de natte kou in. Ik open het portier van mijn verregende compromisauto. Even later staat ik in de file. Een uur later, achttien kilometer verder, rij ik de parkeerplaats op van het anonieme bedrijvenpark. Hier is het sowieso altijd grauw, ook al regent het er niet.
Ik parkeer mijn auto en begeef mij naar de ingang. Binnen wachten mij maandagochtendgezichten en slechte automatenkoffie. 

Acht uur later sta ik weer muurvast in de file. Ik vind het eigenlijk prima, want in de file is het beter uit te houden dan thuis. Het was ook vandaag weer raak. Een deel van mijn werkdag ging teloor aan ruziekundige telefoontjes met mijn vrouw over wie de kinderen van de crèche zou halen.

Later, toch thuis, ontkurk ik een fles wijn. Het is een Zuid-Afrikaanse Cabernet Sauvignon. Reeds voordat ik proef, word ik bedwelmd door het parfum van de wijn. Zwarte bessen, rijp rood fruit, peper, kruiden en eikenhouten vaten vechten om voorrang. Even droom ik weg… Ik zit met dezelfde wijn op de veranda van mijn huis bij Stellenbosch. De zon zakt langzaam weg achter de Tafelberg. De barbecue smeult. Binnen handbereik ligt een Winchester .357 Magnum; de walnoten kolf is licht geolied en de geblauwd stalen loop glanst zacht in het late zonlicht. Loom schuif ik zes meedogenloze patronen in de laadopening. Wat zal er voor de loop komen, struisvogel of springbok…?

Ik schrik wakker van het schrille stemgeluid van mijn vrouw. We gaan eten. Geen eigen geschoten wild, realiseer ik mij. Waarschijnlijk bio-industrieel gekweekte kip-cordonbleutjes, slavinkjes of loodvrije vissticks. Maar mijn glas wijn is de pleister op de wonde die mijn dagelijks leven nu eenmaal is. Ik steek mijn neus nogmaals diep in het glas en bedenkt mij ten slotte dat het leven, ondanks alles, toch nog wel de moeite waard is...