Sneeuw en ijs en wijn daarbij

'Papa, mama! Kijk, het heeft gesneeuwd!'
En waratje. Altijd weer een ontroerend moment, al is het de vraag of je er om half zes ’s ochtends door knokige kinderknietjes je nest voor uitgetrapt moet worden. Want later, nadat je de goegemeente hebt weten te overtuigen dat er toch echt eerst nog even geslapen moet worden, is het minstens zo mooi.
Dat ongewone, heldergrijze licht door de slaapkamergordijnen.

Met je grote blote voeten op het kouwe zeil, de neus tegen het raam, waarbuiten de wereld geheimzinnig stil is, het gevloek van de buurman die iets met z’n auto wil waar de auto geen zin heeft slechts gedempt en van veraf lijkt te komen, en alles, alles wonderwit is. Elke bloempot een witte sneeuwmuts op, de vergeten tuinstoelen een dikke zachte zitting, de bomen wit gepoederd tot in de kleinste fijnste twijgjes. Bob Ross had het niet mooier kunnen doen, dat was me nog eens een kunstenaar.

Alles wit en ongerept, behalve waar wat vogels en daarna de poes hun spoor hebben achtergelaten. Vlug kleed je je aan, een hele tijd later zijn ook alle mutsen en wanten van de blije kinderschaar gevonden en om de bijpassende lichaamsdelen gewurmd, en dan: naar buiten! Naar buiten, waar alles zo fris en schoon en maagdelijk zuiver is als in de verhalen van W.G. van de Hulst, waar we sneeuwballen gooien, en tot slot hele grote rollen voor de sneeuwman - hebben we nog een winterpeen? Het proberen van het ijs, de kleinste voor het eerst op de schaatsen, achter de georven rollator...

Ja, maar ondertussen duurt die ongein al twee maanden, als het niet meer is, en hebben we het wel gehad. Eén keer met je gebit tegen de beijzelde keien is nog pittoresk, maar drie keer in de week, dat gaat vervelen. En de snert komt ons ook de neus uit. Die kille spaarlampen gaan we er nú uitdraaien, jongens, en papa ruilt die teruggeroepen Prius in voor een ouderwets walmende machobak! WE WILLEN LENTE!

Nog één keer winterwijn, die hartverwarmend door de aderen vloeit, maar dan moet het afgelopen zijn. En omdat het de laatste, ja echt de allerlaatste is, althans dit seizoen, dan ook meteen maar dé winterwijn, de winterwijn voor wie groots en meeslepend wil leven, doch tevens geschikt voor Wind in the Willows-achtige Mol & Das-achtige haardvuurzitters: de onovertroffen, kersenfruitige, herfstbosgeurige, zonnigkruidige, tevens voorzien van dure chocolade, exclusieve sigaren en versgeschoten haarwild, ouderwets gastvrije, Gigondas van Domaine du Cayron (€ 25,- www.wijnhandelkoninginneweg.nl).

Wat? Nee, dat is niet duur. Dubbel en dwars z’n geld waard. Bovendien, na deze winter wilt u nooit meer op wintersport, en wat dat niet bespaart!