Uit- en thuiswijn

Uit
Huiswijn, dat is niet wat je thuis drinkt, maar elders. Logisch eigenlijk: een goede kroeg is als een tweede huis, en ook verder hoopt de horeca dat je je bij hen thuis voelt.
Alsof we thuis ook onbeschoft personeel en vieze wijn hebben! Ook verkeerd: eethuiswijn met keuze of met uitleg – ‘deze biologische grüner veltliner van de zuidwestelijke helling is dit oogstjaar...’ Hou je mond! Straks, bij het hoofdgerecht, mag er wat verteld over de wijn, als wij dat wensen, maar bij binnenkomst willen we het hebben zoals in de vroegere Parijse bistro. Pats, een glas of fles koel lichtrood voor je neus. Geen commentaar, dit is wat je hier geschonken krijgt, en als het je niet bevalt ga je maar naar huis.

En thuis
Een verstandig mens maakt dan ook van zijn huis zijn kroeg, en heeft een huiswijn. Of twee. Of meer, of elke dag een andere. Want zelfs een groot gezin met veel aanloop vergt minder organisatiestrategie dan de horeca met z’n lastige klanten en wurgcontracten met wijnhandels, dus je kunt je gezinswijn dagelijks kiezen al naar je pet staat.
De supermarkt weet dat wij consumenten denken dat meer beter is, en heeft allang meer keuze dan rood, wit en rosé. Hele landenseries strekken zich uit in de schappen. Huisliters van Argentinië tot Zuid-Afrika. Soms is dat prima. Bij bijvoorbeeld Albert Heijn of Plus of Super de Boer zijn de meeste van die landenliters karaktervol en lekker. Elders slaat het soms nergens op. Alemaal verschillende landennamen op de etiketten, maar de er aan vastgeplakte liters smaken allemaal hetzelfde: naar niks. Meer is alleen beter als het goed is.

En om de hoek
Later, als ik groot ben, begin ik een buurtwinkeltje. Een buurtwinkeltje vol lekker eten. Om mee te nemen naar het pand waar je slaapt en kinderen opvoedt en wassen draait, maar ter plaatse genieten kan ook. Er zijn tafeltjes en stoeltjes, en een terras met altijd mooi Hollands zomerweer met witte wattenwolken. Drie wijnen schenk ik, en ik weet al hoe ze heten: huis rood, huis wit en huis rosé. En lekker!