Wijn erbij

Kipcurry’s, curry’s in het algemeen, komen uit een sfeer waar wijn niet bestaat. Ze zijn ontstaan in de ontmoeting tussen de Indiase en Britse culturen. Culturen die goed beschouwd geen van beide wijn bij de eten als een pijler van het leven hebben, zoals de Franse of de Griekse. Indiërs dronken vroeger (en nu) water of thee, Britten bier of helemaal niks. Maar ja, ik weet niet hoe het bij u zit, maar ik wil een glas wijn bij alles wat ik eet. Dus ook bij de kipcurry van Sophie Dahl. Eens kijken waar we uitkomen.

De kip, in onze keukens misschien een leuk uitgangspunt om de wijn bij te kiezen, is hier geen factor. Nee, dan de pepers. En de gember, het kerriepoeder, de kokosmelk. Bij het opsommen van deze ingrediënten schieten heel veel wijnsuggereerders, of het nu hobbyisten of professionals zijn, meteen in een kramp: gewurztraminer! roepen ze dan, of pinot gris! Uit de Alsace dan hè. Het is een soort pavlovreactie. En toegegeven, bij zo’n door en door Britse curry als deze (Indiaas kun je hem nauwelijks nog noemen, met dat kerriepoeder) smaakt dat net zo goed als bier. Het is geurig en niet helemaal droog, dus dat klotst geinig tegen de kokos en de pepers op.

Maar waarom proberen we niet eens iets anders? Iets onverwachts? Kom op, we doen gek en nemen een rode, de Bonarda Reserve van Pampas del Sur, bij DirckIII te koop voor 4,49. Die gaat er compleet van op zijn kop staan. Hij is niet meer stevig, maar wordt romig, extra fruitig. Hij feest gewoon mee! Kijk, dat zou papa Dahl nu hogelijk gewaardeerd hebben.